Zo pakt deze wijkraad in Cuijk het aan

  • Shirley van Hoof  is voorzitter van de wijkraad in Padbroek, een wijk in het Brabantse Cuijk. Ze las het essay van Nico de Boer over de crisis van de wijkraden, en deelt haar ervaringen als voorzitter van de wijkraad. “Wij voelen ons zeker geen verlengstuk van de gemeente. Zo worden we niet ingezet en zo gaan we ons niet in laten zetten.”

    Een kleine tien jaar geleden verhuisde Shirley naar de Padbroek in Cuijk. Ze klopte bij de wijkraad aan vanwege “een akkefietje in de buurt. Straatmeubilair viel uit elkaar. Ik dacht: daar mag wel eens iets aan gebeuren. Ik ging naar een vergadering van de wijkraad, en de eerste paar keren werd er zó deftig gepraat – ik zat echt met mijn oren te klapperen. Nu praten we weer over de Padbroek op een manier die iedereen begrijpt.”

    “Als de wijkraad een vraag doorspeelt vanuit de buurt, waarom zou een wethouder daar dan niet mee aan de slag gaan? Het zijn signalen van je burgers.”

    Buurthuis: belangrijk onderdeel voor de wijkraad

    ‘We’, dat zijn buiten de twaalf leden van de wijkraad en zo nu en dan sluiten ook gemeenteraadsleden aan. De wijkraad van Padbroek is niet vaak op het gemeentehuis te vinden. Shirley: “Gemeenteraadsleden sluiten aan bij ónze wijkraadsvergadering. We vragen ze ook om langs te komen voor een bakkie in ons buurtcentrum, het Doehuis. Dan maakt het mij niks uit of je een rood, geel of groen politiek kleurtje hebt, als het er maar in resulteert dat je snapt wat de problemen in de wijk zijn, en dat je daar aan wil doen. Toen een van de wethouders op bezoek kwam, vroeg hij: ‘Wat kan ik voor je betekenen?’ Mijn reactie was: ‘Als ik iets vind, dan vind jij dat ook, dan geloof je mij.’ Het is niet zo dat ik iets roep en de gemeente draait. Maar als de wijkraad een vraag doorspeelt vanuit de buurt, waarom zou een wethouder daar dan niet mee aan de slag gaan? Het zijn signalen van je burgers.”

    Download het essay over crisis van de wijkraden

    Sfeermarkt met driedubbel effect

    En die signalen pikken de wijkraadsleden vaak op in en rondom het Doehuis, dat ze ook besturen. “De wijkraad kun je niet los zien van het buurthuis,” vertelt Shirley. “Mensen komen er om te kienen, gymen, koorrepetities, gitaarles, de oudereninloop of de daghap op vrijdag. We organiseren bijvoorbeeld ook een sfeermarkt. Die heeft echt driedubbel effect. Bewoners die een ruimte huren bij het Doehuis, hebben een kraam om zelfgemaakte spullen te verkopen. Dat trekt weer buurtbewoners aan, die misschien wel een korte cursus willen volgen. En de buurtbewoners? Die stappen ook weer even binnen bij ons in het Doehuis. We maken een praatje en horen daardoor wat er speelt in de buurt. Dat neem ik weer mee in de wijkraadsvergadering.”

    “We roepen allemaal: prachtig, die participatiesamenleving! Het moet in de wijk gebeuren! Maar dan zal zo’n ambtenaar moeten leren communiceren met bewoners.”

    Wat doet de gemeente met boze buurtbewoners?

    Shirley is lovend over de samenwerking met de gemeente, die ze ten dele toeschrijft aan de Brabantse gemoedelijkheid en kleinschaligheid. De burgemeester en wethouder wonen zelf ‘’een paar straten verder’’. Toch gaat het niet altijd van een leien dakje. “We roepen allemaal: prachtig, die participatiesamenleving! Het moet in de wijk gebeuren! Maar dan zal zo’n ambtenaar moeten leren communiceren met bewoners.” Bij grote processen zoals de revitalisering van de wijk, zie ik echt wel dat een ambtenaar zijn best doet om communiceren met buurtbewoners. En toch vertelt ‘ie in feite vooral de boodschap van de gemeente. Als burger denk je dan: ‘Het wordt me allemaal voorgekauwd, en als ik ‘nee’ zeg, gaan de plannen toch wel door’. Wat ga je met die boze buurtbewoners doen?,” vraagt Shirley zich hardop af. “Het is wel een groot zorgenpunt: van de ambtenaren wordt verwacht dat hij communiceert met wijkbewoners, maar in hun opleiding hebben ze bijna geen communicatie gehad. Voor zo’n ambtenaar is het ook ontzettend moeilijk: hoe houd ik de burger tevreden?”

    Binnen half jaar geld vrijgemaakt

    Vaak gaat het gelukkig ook goed, benadrukt Shirley. “Er was een prachtig nieuw beweegpark aangelegd in Cuijk, maar tijdens de opening stond de wethouder met zijn schoenen in de plassen water. De drainage was wegbezuinigd, en daardoor hadden alle bezoekers van het park continu natte voeten. ‘Gevalletje nazorg’, zei de wethouder meteen. Shirley: “Binnen een halfjaar had hij geld vrijgemaakt en was het opgelost. Dan denk ik: ‘zo kan het natuurlijk ook!’.”

    Meer over activiteiten in het Doehuis vind je hier en hier.


    Klik op afbeelding om essay te downloaden

    Wijkraden: het kan anders

    De laatste decennia zijn wijkraden te veel tot een politiek instrument gemaakt. Het rommelt in de wijkraden, stelt Nico de Boer vast. Dat zorgt voor onvrede. Het is wat ons betreft tijd om het gesprek over de wijkraden helemaal open te breken want het kan anders, zoals ook dit verhaal uit Cuijk laat zien. We verzamelen jullie ervaringen, voorbeelden en ideeën. Verhalen van bewoners die in dorpsraden, wijkoverleggen, bewonersorganisaties en wijkraden actief zijn. Hoe ziet de vertegenwoordiging van bewoners er anno 2019 uit? Lees verder.

     

  • Meer van onze leden

    Bewonersorganisatie Beijum

    Bewonersorganisatie Beijum

    Bewonersorganisatie Beijum (BOB) in de stad Groningen wil samen met zoveel mogelijk bewoners en andere betrokkenen ...

    Lees meer >
    Dorpscoöperatie Gerkesklooster Stroobos

    Dorpscoöperatie Gerkesklooster Stroobos

    Dorpscoöperatie Gerkesklooster-Stroobos heeft een generatiehuis opgericht in het voormalige schoolgebouw van het ...

    Lees meer >
    Hart voor de K-buurt

    Hart voor de K-buurt

    In Amsterdam Zuidoost Samen is een brede coalitie van Amsterdammers uit de K-buurt (metrostation Kraaiennest) ...

    Lees meer >